Where the Wild Claims You

Af en toe word ik verrast door een verhaal dat veel groter blijkt te zijn dan ik me ooit had kunnen voorstellen.

Dat is precies wat er gebeurde met Where the Wild Claims You.

Zoals al mijn boeken begon het in de stille momenten vlak voordat ik in slaap viel. Een scène verscheen in mijn gedachten, gevolgd door een andere de volgende avond. Ik stond midden in een dicht bos, omringd door torenhoge bomen en eeuwenoude grenzen. Ergens in de verte hoorde ik wolven. Op dat moment had ik geen idee waar het verhaal over ging. Ik volgde gewoon waar het me naartoe wilde leiden.

Nacht na nacht werd de wereld duidelijker. De bossen werden groter. De territoria van de roedels begonnen vorm te krijgen. Personages verschenen de een na de ander, elk met hun eigen geschiedenis, persoonlijkheid en plaats binnen de roedel. Voordat ik het besefte, ontdekte ik niet langer één enkel verhaal. Ik ontdekte een hele wereld. Dat was zowel spannend als een beetje overweldigend.

Bij de meeste van mijn boeken kan ik ongeveer aanvoelen hoe het verhaal zal eindigen. Naarmate ik de personages leer kennen, ontdek ik geleidelijk het pad dat ze moeten volgen. Deze keer kwam dat gevoel niet. In plaats daarvan bracht elk antwoord een nieuwe vraag naar boven. Elk nieuw personage leek een eigen verhaal te hebben. Elk gesprek verwees naar gebeurtenissen die zich lang voor Lydia's toetreding tot de roedel hadden afgespeeld.

Het werd al snel duidelijk dat ik onmogelijk alles in één roman kon proppen. De wereld weigerde zich simpelweg in één boek te laten beperken. Op het moment dat ik dat accepteerde, gebeurde er iets bijzonders.

In plaats van te proberen het verhaal kleiner te maken, liet ik het precies worden wat het wilde zijn: een serie.

Plotseling viel alles op zijn plaats.

Lydia en Eric waren niet langer het begin en het einde van het verhaal. Ze werden het hart van een veel grotere wereld, een wereld waarin elk volgend boek nieuwe stellen, nieuwe conflicten en nieuwe avonturen kon introduceren, terwijl ze toch verbonden bleven met dezelfde groep.

Dat besef veranderde mijn manier van schrijven volledig.

Normaal gesproken besteed ik veel tijd aan het ontdekken van mijn personages voordat de woorden op papier beginnen te stromen. Bij Where the Wild Claims You voelde het alsof het verhaal al op me wachtte.

Elke avond verschenen er nieuwe scènes voordat ik in slaap viel. De volgende dag zat ik met mijn laptop op de bank en schreef ik bijna alles op wat ik de avond ervoor had meegemaakt. Tegen de volgende avond was het verhaal alweer verdergegaan zonder mij. Het werd een ritme waar ik elke dag naar uitkeek.

Voor het eerst hoefde ik me niet af te vragen wat er zou gebeuren. Ik kon niet wachten om het te ontdekken. De woorden kwamen sneller dan ooit tevoren. Gesprekken hoefden nauwelijks herschreven te worden. Nieuwe hoofdstukken sloten bijna moeiteloos op elkaar aan, en voordat ik het besefte hoeveel ik had geschreven, was het manuscript af.

Slechts een maand nadat ik het eerste hoofdstuk had getypt, was de eerste versie van Where the Wild Claims You klaar. Dat was me nog nooit eerder overkomen. Het verbaast me nog steeds als ik eraan denk. Ik denk niet dat het kwam doordat ik sneller schreef. Ik denk eerder dat het kwam doordat ik, tegen de tijd dat ik 's ochtends mijn laptop opende, het verhaal van de vorige avond al had beleefd.

Het afronden van het manuscript voelde niet als afscheid nemen.

Het voelde alsof ik het eerste hoofdstuk van een veel grotere reis afsloot. De wereld was er nog steeds. De roedel leefde nog steeds hun leven. Er waren nog steeds verhalen die verteld moesten worden.

Vandaag schrijf ik de volgende boeken in de serie, en elke keer dat ik terugkeer naar dat bos, voelt het vreemd vertrouwd. Bijna alsof ik oude vrienden bezoek. Dat is waarschijnlijk het grootste geschenk dat een schrijver kan ontvangen. Een wereld creëren die altijd als thuiskomen voelt.

Ontmoet Eric Blackwood