Love, Loss and Statham

Elk boek dat ik schrijf begint op dezelfde manier.

Het is laat. Het huis is stil. Ik kruip in bed, doe mijn ogen dicht en zeg tegen mezelf dat het tijd is om te slapen. Maar meestal is dat juist het moment waarop mijn verbeelding besluit dat de dag pas net begint.

De verhalen die in mijn hoofd ontstaan, komen vaak voort uit iets wat ik overdag heb gezien, gelezen of meegemaakt. De scènes spelen zich als een film af in mijn gedachten, en ik kan alleen maar toekijken. Ik probeer ze niet te sturen. Ik laat ze zich gewoon ontvouwen.

Zo is Love, Loss and Statham precies ontstaan.

Dagenlang bleef de film zich in mijn gedachten afspelen. Elke avond verscheen er een nieuwe scène voordat ik in slaap viel. Ergens onderweg ben ik gestopt met Catherine van buitenaf te bekijken. Ik stapte haar wereld binnen en beleefde alles door haar ogen. Ik liep door de kantoren van Revenir, nam de beslissingen die zij moest nemen en droeg de last die zij droeg. Op die momenten schreef ik geen personage. Ik leefde haar verhaal.

Ik wilde weten wat haar 's nachts wakker hield. Waar ze voor vocht. Wat haar gevormd had tot de vrouw die ze nu was.

Erik had al vorm gekregen in mijn gedachten. Zoals altijd wist ik meteen zijn naam en hoe hij eruitzag. Het blijft me verbazen hoe moeiteloos die details lijken te verschijnen. Ik denk dat dat een van de voordelen is van denken in beelden.

Vanaf het moment dat Catherine en Erik hun eerste gesprek voerden, veranderde er iets. Hun chemie groeide op natuurlijke wijze, gesprek na gesprek, precies zoals dat vaak in echte relaties gaat.

En dan begint het schrijfproces.

Dan vind je me meestal opgerold op de bank met mijn laptop op mijn knieën, een kop thee binnen handbereik, bezig om elke scène vast te leggen voordat de volgende begint. Schrijven voelt nooit als het verzinnen van een verhaal. Het voelt veel meer als het vertalen van een film die zich al in mijn verbeelding afspeelt naar woorden die anderen ook kunnen ervaren.

Mensen vragen me vaak of ik precies weet hoe een boek zal eindigen voordat ik begin met schrijven.

Het eerlijke antwoord is dat ik dat zelden weet.

Ik ken mijn personages. Tegen de tijd dat ik begin met schrijven, weet ik wie ze zijn, waar ze naar verlangen, waar ze bang voor zijn en wat ze zouden opofferen voor de mensen van wie ze houden.

Zodra ik dat begrijp, begint het verhaal zich te ontvouwen. Elk hoofdstuk is een stap verder in het ontdekken waar die personages naartoe moeten.

Dat is wat ik het mooist vind aan schrijven.

Lang voordat iemand anders een van mijn boeken leest, heb ik het verhaal zelf al beleefd, avond na avond.

En het begint allemaal op precies dezelfde plek.

Vlak voordat ik in slaap val.

Ik dacht dat hun verhaal was afgelopen

Toen ik Love, Loss and Statham had uitgelezen, geloofde ik oprecht dat Catherine en Erik me alles hadden verteld wat ze wilden zeggen.

Ik sloot mijn laptop, liet het manuscript even rusten en ging verder met andere projecten.

Of tenminste, dat probeerde ik.

Een paar maanden later begon de film weer te spelen.

Bekende gezichten keerden terug. Toen stapte er iemand die ik niet had verwacht stilletjes het verhaal binnen. Zijn naam was Juliano.

Op het moment dat ik hem zag, wist ik dat Catherine en Eriks reis toch nog niet voorbij was. Hun wereld was groter geworden dan ik me ooit had kunnen voorstellen, en nieuwe relaties, oude rivaliteiten en onverwachte uitdagingen stonden op het punt zich te ontvouwen.

Ik ben momenteel bezig met het tweede boek in de serie, en hoewel ik een veel duidelijker beeld heb van waar dit verhaal naartoe gaat dan bij het eerste boek, heeft de ervaring me geleerd om dat gevoel niet volledig te vertrouwen.

Mijn personages hebben de neiging me te verrassen.

Op de een of andere manier kennen ze het verhaal altijd eerder dan ik.

Meet Erik Statham